Voor Iris: godin van spreken ben ik niet vanuit nieuwe materialen begonnen, maar vanuit fragmenten van ouder werk dat al eerder geëxposeerd is. Resten textiel, losse vormen en eerdere experimenten uit mijn atelier kregen in deze installatie een nieuw leven. Het opnieuw samenbrengen van bestaand werk voelt voor mij als doorbouwen: niets staat vast, alles kan zich opnieuw vormen en ontwikkelen.

De installatie is gemaakt voor een vergaderruimte, een plek waar woorden worden uitgesproken, ideeën ontstaan en gesprekken zich vormen. Vanuit die context ontstond ook de naam Iris. Voor mij is zij een drager van woorden; een figuur die opvangt wat gezegd wordt, het bewaart en met zich meedraagt.

Ik stel me voor dat zij deze woorden op haar eigen tijd meeneemt, terug over de regenboog, om ze opnieuw te planten en water te geven. In de hoop dat woorden, wanneer ze terugkeren, zachter landen en ruimte maken voor openheid.

Door lagen, franjes en zachte volumes ontstond een installatie die zich als een levend organisme door de ruimte beweegt. Met Iris wilde ik een zachte wereld bouwen waarin spreken, luisteren en bewaren samenkomen — een plek waar woorden niet alleen worden uitgesproken, maar ook gedragen en getransformeerd.

Het werk is ter plekke opgebouwd en samengesteld uit verschillende textiele elementen. Tijdens het proces heb ik zoveel mogelijk gebruikgemaakt van hergebruikte en tweedehands stoffen, waardoor bestaande materialen opnieuw onderdeel werden van een nieuwe beeldwereld. Door bewust te puzzelen met vorm, kleur en textuur ontstond stap voor stap een installatie die zich langzaam aanpaste aan de ruimte.